MarokkoMarokko in negen dagen - dag 3: Souss-vallei, Taroudant en Anti-Atlas

Gluren bij de buren - in de kassen

Gisteren, toen we het dorpje binnen reden, zagen we langs de weg enorme kassen staan. Bananenkassen, zo bleek later. Na ons enthousiasme had de man van het hotel geregeld dat we 's ochtends naar binnen mogen bij de buren. Mohammed duwt een gammel hekje open en wenkt ons. Links van de kas worden buiten aubergines geteeld — dieppaars, zwaar, fel afstekend tegen de droge grond. Herkenbaar Marokko.

Het leven van een banaan

Zodra we de kas binnenstappen, verandert alles: vochtig, warm, bijna tropisch. Metershoge bananenplanten die een jaar geleden nog kleine scheuten waren. En dan, onder de bladeren, een enorme paarsroze bloem — zo intens van kleur dat ze bijna kunstmatig lijkt. Dit is het beginpunt van de banaan: laag voor laag openen de bloembladeren zich, en daaronder verschijnen kleine bananen die langzaam groter worden. Wist jij dat een bananenplant maar één keer in zijn leven vruchten draagt? Daarna sterft hij af, maar vanuit dezelfde wortels groeit meteen een nieuwe scheut. Het stopt nooit.

Authentiek Marokko

Van de kassen rijden we door naar Taroudant: een rustig, historisch stadje omgeven door een imposante stadsmuur uit de zestiende eeuw. Een prachtige plek om even de benen te strekken, door smalle straatjes te lopen en een Marokko te ontdekken dat nog niet door toerisme is opgeslokt.

Geiten in bomen

Onderweg zien we iets waar Mohammed al eerder over had verteld: geiten in bomen. Niet één, maar een hele kudde — rustig hangend in arganbomen langs de weg, kauwend op de noten alsof dat de normaalste zaak ter wereld is. Naast de boom staat bijna altijd een herder met een brede glimlach en een subtiele hint dat een fooi welkom is als je een foto wil maken. 

Daarna rijden we de bergen in naar het dorpje Imi Mqourn, waar een oude Kasbah staat die al eeuwen de omgeving overziet. Na de rondleiding lopen we naar boven voor de picknick — klaargemaakt door Mohammed en Rashid terwijl wij bijkwamen van de klim. Terwijl wij het waanzinnige vergezicht in ons opnemen, zien we glinsterende vlakken in de verte, tussen de rode heuvels. 'Wat een hoeveelheid meren,' zeggen we. Mohammed glimlacht. 'Dat zijn geen meren. Dat zijn de kassen.' De bananenkassen, die we diezelfde ochtend nog van binnen hadden gezien.

De laatste uren rijden we door de Anti-Atlas. Rashid stopt een paar keer omdat het veel te mooi is om door te rijden. Dan stopt hij bij een plek waarvan ik dacht dat het nog een fotostop was. Het bleek ons hotel voor de komende twee nachten. We komen aan tijdens het gouden uur. De rode bergen worden langzaam nóg roder. Woorden schieten tekort.