Check & go

Hoewel ik toen ook al met gele tassen en koffers de wereld over zwierf, heb ik voor mijn reis naar Curaçao in een vlaag van verstandsverbijstering een zwarte koffer ingepakt. Aangekomen op het Antilliaanse eiland haal ik met een grote zwier de koffer van de bagageband en rol hem na de douane door naar de klaarstaande taximeneer. Na een half uurtje komen we aan bij ons hotel. Tijd om even op te frissen. Ik draai het hangslotje naar mijn geheime openingscode maar hoe ik het ook probeer: met geen mogelijkheid krijg ik het slot open. Hulp baat niet, het kreng wil gewoon niet open. Dan maar met geweld. Op naar de receptie voor een tang, slijptol of iets anders dat het slot open kan krijgen. Na een halfuurtje komt een conciërge op een Antilliaans holletje met een knijptang aangeslenterd. Hoera, redding is nabij!

Hoera, redding is nabij!

Het slot laat zich niet zomaar kennen, maar na wat krachttermen is het dan eindelijk open. Ik zwaai de koffer open en zie….. dat het niet mijn spullen zijn. Huh? Wat is dit nu weer? Pas dan kom ik op het idee om op het naamlabel te kijken. Zit ik met een koffer van iemand anders! En op Hato staat iemand te balen omdat die met een eveneens zwarte koffer zit die niet van hem is. Met de taxi terug naar het vliegveld, en begeleid met duizend excuses vindt even later de grote kofferruil plaats. Op dat moment neem ik voor: al-tijd met mijn gele koffer op reis. Die herken ik immers uit duizenden tussen alle zwarte, grijze, bruine exemplaren. Als mijn gele vriend op de bagageband naar me toe komt draaien dan weet ik: ik ben gered. Herenigd met mijn trouwe maatje. Nu jij nog. Controleer altijd of het jóuw koffer is die je van de band haalt. Zo ja, dan is het check & go. Fijne vakantie!

Sybylle