Marokko in negen dagen - dag 5: via Tiznit naar Mirleft

Ieder zijn eigen brood

Het wordt een lange rijdag richting de Atlantische kust. We maken een stop in Tiznit, een historisch stadje met veel geparkeerde campers en een prachtige ommuring. Na de lunch wil iedereen zijn/haar benen strekken en besluiten we Tiznit te ontdekken. Uit het niks loopt onze gids Mohammed een gebouw binnen. Wat blijkt: het is een publieke broodoven waar buurtbewoners hun eigen deeg brengen en gebakken brood ophalen. Iedereen weet precies van wie welk brood is - zonder label, zonder systeem dat wij kunnen ontcijferen. 'Ze weten het gewoon,' vertelt Mohammed met een glimlach.

In de publieke broodoven.

Thuisbezorgd, maar dan op z'n Marokkaans.

Op de fiets naar de bakker.

Marokkaanse gastvrijheid

Even later hoort Mohammed stemmen en knikt naar een gebouwtje. Binnen zien we ze: zo'n vijftien vrouwen van alle leeftijden, prachtig gekleed, zittend op de grond rond een gigantische schaal couscous. Ze horen ons. Ze komen naar buiten. En zonder één seconde te aarzelen nodigen ze ons uit om mee te eten. De glimlach op een aantal van die gezichten zal ik nooit vergeten. Wat een vrouwen. Wat een uitstraling. Wat een vanzelfsprekende, hartelijke gastvrijheid voor mensen die ze tien seconden eerder nog nooit hadden gezien. We eten helaas niet mee; de groep is te groot en het moment te onverwacht, maar dit aanbod was zo hartverwarmend!

De 'hangjongeren' van Tiznit.

Tiznit staat bekend om zijn fraaie ommuring.

Naar de kust

We rijden door naar Mirleft, een plaatsje aan de kust waar we de komende twee nachten slapen. Als we aankomen is het bijna golden hour. We laten onze koffers staan en lopen snel naar het geluid: de klotsende golven. Via een lange blauwe trap komen we aan op het strand. Wat een plek!

De blauwe trap leidt ons naar het strand.

Zonsondergang aan de kust bij Mirleft.